Jury rapporten winnaars 2020

Juryrapporten winnaars 2019

Beste Vrouwelijke Hoofdrol Renée van Wegberg

Renée van Wegberg is sinds jaar en dag een vaste waarde in de wereld van de musical.     Naast haar vertolking van het repertoire van Liesbeth List was zij de afgelopen jaren te bewonderen in onder meer Wicked en Urinetown en was zij de vertelster in Joseph and the Amazing Technicolour Dreamcoat. Zij bewijst over een veelzijdig talent te beschikken.

In 2009 en 2015 werd zij genomineerd voor een Musical Award voor respectievelijk haar rollen in Joseph en Tick, Tick, Boom! In 2018 won Renée van Wegberg de Musical Award voor beste vrouwelijke hoofdrol in de musical Liesbeth List.

Met haar hoofdrol van Alison Bechdel in Fun Home laat zij opnieuw zien dat zij onbetwist behoort tot de musicaltop van Nederland. In deze autobiografische musical speelt zij een lesbienne die worstelt met haar verleden, seksualiteit en verlangen om ergens uit te breken.

Ze speelt dat prachtig ingetogen, nergens over the top, en met een opvallende vanzelfsprekendheid. We zien een vakvrouw aan het werk die zich met liefde heeft verdiept in haar personage. Deze rol heeft ze zich volkomen eigen gemaakt en daardoor acteert ze volstrekt geloofwaardig. De transformatie is welhaast tot in perfectie uitgevoerd, zowel in uiterlijk als in spel.

Ze pakt haar momenten ten volle in de zangnummers. Ze zingt met benijdenswaardig gemak en altijd spatzuiver. Het spel van Renée van Wegberg is ontroerend en groots in al haar kleinheid.

Beste Mannelijke Hoofdrol – Pieter Embrechts

Pieter Embrechts is dé verrassing in de musical Lazarus en daarmee voor het Nederlandse publiek.  Embrechts heeft in België zijn sporen reeds verdiend als acteur, zanger en presentator. In Lazarus, de hallucinerende rockshow rond het werk van David Bowie, is hij de cynische verpersoonlijking van de dood en de duivel.

Als vertegenwoordiger van Het Kwaad is hij imponerend, aantrekkelijk en doodeng tegelijk. Hij is autonoom, authentiek en zeer charismatisch. Met Dragan Bakema vormt hij de spil van de voorstelling en houdt hij de toeschouwer in zijn greep.

Zijn zang en spel zijn van hoog niveau – nergens gekunsteld of geforceerd. Het muziekmateriaal van David Bowie is hem op het lijf geschreven. Het nummer “Valentine’s Day” wordt daarmee één van de hoogtepunten van de avond. Embrechts is geen Bowie-imitator, maar een zanger met een eigen geluid.

De Vlaming neemt de toeschouwer volledig mee in zijn personage. Hij is veelzijdig en ongepolijst, spannend en ongrijpbaar. De jury van de Musical Awards hoopt dat hij na zijn optreden in Lazarus nog veel vaker te zien zal zijn op de Nederlandse musicalpodia.

Beste Grote Musical – Lazarus

Lazarus, het requiem van David Bowie, is door haar gelaagdheid een intrigerend verhaal dat voor vele interpretaties vatbaar is. Hierdoor beleeft ieder zijn/haar eigen verhaal.

“Look here, I’m in heaven” is de imposante opening  van Bowie’s theatrale zwanenzang. De op zichzelf staande nummers vormen samen een schitterent muzikaal parelsnoer.

Het toneelbeeld is werkelijk fantastisch en met de bijzondere vondsten draagt het de handtekening van het artistieke duo Van Hove/Versweyveld tot in de perfectie.

Lazarus is spannend, meeslepend en morbide en staat haaks op de musicaltraditie zoals wij die in Nederland kennen. Hoewel het soms gissen is naar het werkelijke verhaal blijft de voorstelling permanent op spanning en zakt zij nergens in.

Artistiek klopt alles; de topcast weet zich gesteund door een overweldigende 9-koppige band, geïntegreerd in een briljant toneelbeeld gevormd door een combinatie van decor, video en licht.

De jury constateert, bijzonder genoeg, dat deze voorstelling nog beter tot zijn recht komt in Nederland in vergelijking met de opvoeringen in Londen of New York.

De jury prijst deze nieuwe invulling van het begrip musical. Het grensoverschrijdende idioom van Lazarus bewijst tevens dat het genre tot volle wasdom is gekomen.

Beste Kleine MusicalFun Home

In deze Nederlandse versie van Fun Home is vertaler en regisseur Koen van Dijk dichtbij het origineel gebleven. Het resultaat is een mooie, veelal ingetogen maar daardoor niet minder indrukwekkende voorstelling. Alle onderdelen van deze voorstelling zijn professioneel en vakkundig uitgewerkt en als bij een goede puzzel valt alles op de juiste plek. 

De vertaling is aansprekend en scherp en het schitterende decor geeft helder het karakter en de status van de vader weer (zijn verzameldrift, perfectionisme, chaos en onvermogen). Het licht is functioneel, het geluid helder en de kap en grime akelig goed, getuige het feit dat de jury in de volle overtuiging was dat Alison Bechdel bij de première over het toneel bewoog, om haar inleiding te gaan verzorgen. Niets bleek minder waar; hier stond Renèe van Wegberg die deze topcast aanvoerde.

Het is een inhoudelijke, emotionele mozaïek vertelling van een familiedrama maar het wordt nergens pathetisch of onnodig zwaar. Alison vertelt het verhaal op basis van haar tekeningen en tekstblokken. Er is een mooie balans tussen kwetsbare en meer uitbundige scènes. 

Het – slechts 4-koppige – ensemble voert de bijzonder gearrangeerde Soundheim-achtige muziek klasse uit. Een veelzijdige score, die nergens verveeld. Er zijn diverse uitstapjes van countryachtige muziek tot speelse poppy ensemblenummers. Door het decorontwerp en de enscenering is het orkest volwaardig onderdeel van het toneelbeeld en de voorstelling. 

Het geheel zorgt voor een prachtige, sterk uitgevoerde productie die in alle facetten een hoogwaardig niveau weet te bereiken. Ieder detail klopt, hetgeen maakt dat je van het begin tot einde op het puntje van je stoel vertoefd. 

Maarten Voogel, artistiek leider van Opus One heeft een scherp oog voor het vinden van bijzonder buitenlands aanbod. Hij weet telkens een juist team van creatives te vinden die de kleine inhoudelijke producties tot volle wasdom laten komen. De laatste jaren was dit productiehuis leverancier van ‘Kiss of the Spider Woman’, ‘the Color Purple’ en afgelopen seizoen ‘The Bridges of Madison County’ 

De jury vindt het terecht dat winnaar in de categorie ‘Beste Kleine Musical’ het komende seizoen een zegetocht gaat maken langs de Nederlandse theaters. 

Beste Regie – Ivo van Hove

Regisseur Ivo van Hove behoort sinds jaar en dag tot de internationale top in zijn vakgebied. Des te groter is het genoegen dat hij zijn kennis en kunde, na het Amerikaanse avontuur met Lazarus, nu in Nederland voor het voetlicht brengt. Hij stapt daarmee letterlijk over de grenzen van zijn vak en toont aan dat gesubsidieerd theater heel goed de synergie kan vinden met vrije theaterproducties.

Het is Van Hove gelukt om op basis van het boek “The man who fell to earth” uit 1963 in combinatie met het rijke oeuvre van David Bowie een volwaardige musical te maken.

Ivo van Hove weet zich daarbij gesteund en versterkt door een team van briljante creatives. Van Hove blijft zijn kernwaarden altijd trouw en maakt nimmer een knieval voor het grote publiek dat hij zo graag wil bereiken. Lazarus is, in die zin, een compromisloze voorstelling waarbij hij in zijn regie de cast maximaal weet te inspireren en daarmee een monument van een voorstelling schept.

Door de diepe gelaagdheid van Lazarus blijft de vertelling multi-interpretabel. De kracht van Ivo van Hove is dat hij iedere bezoeker in staat stelt zijn eigen verhaal te beleven. De jury is uiterst nieuwsgierig naar zijn nieuwe project, de herneming van de klassieke musical West Side Story in New York, die hij ongetwijfeld op geheel eigen wijze zal interpreteren. Dat het resultaat ook in ons land te zien mag zijn.

Beste vormgeving toneelbeeld – Jan Versweyveld

Jan Versweyveld wordt altijd in één adem genoemd met zijn artistieke partner Ivo van Hove, voor wie hij veelal de scenografie voor zijn rekening neemt. Versweyveld verdient het om, samen met Tal Yarden, afzonderlijk genoemd te worden voor zijn unieke werk als scenograaf van Lazarus, waarvoor hij ook het lichtontwerp verzorgde.

In Lazarus vormt het toneelbeeld, decor, licht- en video-ontwerp een Drie-eenheid die zijn weerga niet kent. Versweyveld schept de leefomgeving van de ogenschijnlijk verwarde hoofdpersoon maar is tevens in staat zijn waanbeelden visueel vorm te geven aan de hand van projecties die beelden en zelfs mensen tot leven wekken.

Het toneelbeeld is atypisch en ontregelend binnen het musicalidioom en hij draagt daarmee,  bewust of onbewust, bij aan de verdere emancipatie van de musical. Behalve de nieuwste theatertechnieken en audiovisuele mogelijkheden is Versweyveld in staat om met schijnbaar eenvoudige middelen, zoals ballonnen, een totaal andere setting en daarmee mindset te genereren. Hij plaatst de musici zichtbaar op het toneel en geeft ze zo een volwaardige plaats binnen de voorstelling.

Jan Versweyveld en zijn creatives ondersteunen niet alleen Lazarus, ze tillen deze gehele productie naar een hoger, hemels plan.

Beste Choreografie Peggy Hickey

De Amerikaanse, gelauwerde choreografe Peggy Hickey heeft een tiental choreografieën op haar naam staan waaronder My Fair Lady, Singing in the Rain en Fiddler on the roof. Haar dansontwerp voor Anastasia toont haar grote veelzijdigheid. Zij is in staat dit sprookje, gebaseerd op het verhaal rond de laatste dochter van de Russische tsaar Nicolaas II, te voorzien van een choreografie die naadloos aansluit bij de diverse ensceneringen – van de klassieke dans aan het Hof en de opstandige arbeiderschoreografie in de straten van Petrograd, tot de fysieke vormgeving van de Glorie van Weleer en de verbeelding van het traditionele ballet.

Met haar meesterlijke, organische choreografie in deze groots geproduceerde musical is Hickey in staat elke scène van een eigen gezicht en sfeer te voorzien. Dat resulteert in een schouwspel waarbij de kostuums en de filmische projecties het geheel complementeren.

Beste Script/Liedteksten/Vertaling Jurrian van Dongen

Ons land is gelukkig gezegend met een aantal uitstekende vertalers. Een van hen is de script- en liedauteur Jurrian van Dongen. Hij bewees zichzelf al meermalen met sterke liedteksten, maar toont zich nu andermaal een woordkunstenaar die in staat is zich het metrum en idioom van Cindy Lauper geheel eigen te maken. Voor zijn vertaling van Urinetown ontving hij in 2010 een Musical Award voor de beste vertaling.

Als vertaler van Kinky Boots hoor je wederom de hand van deze meester. Het lijkt alsof de musical in het Nederlands is geschreven, zo organisch en lenig weet hij met de tekst om te springen. Het wordt nergens gekunsteld.

Jurrian van Dongen is in staat om af te wijken van de letterlijke vertaling zonder daarbij aan zeggingskracht in te boeten. De vertaling blijft speels en sluit in die zin naadloos aan bij de look en feel van de musical.

Met deze beeldende vertaling onderstreept Jurrian van Dongen wederom zijn talige klasse.

Beste Muziek – Fons Merkies

Fons Merkies is een oudgediende in het Nederlandse componistenvak. Hij schreef muziek voor tientallen speelfilms en televisieproducties en maakte tevens naam en faam met zijn composities voor musicals.

Voor Brugklas weet Fons Merkies een zeer eigentijdse muziekscore te schrijven die veel verder gaat dan wat lekkere puberliedjes, een gevaar dat bij deze voorstelling op de loer zou kunnen liggen.

Zijn muziek, origineel en slim, ligt lekker in het gehoor zonder dat hij uitsluitend wil “pleasen”. Bij vlagen is hij virtuoos met als hoogtepunt, de musical-in-een-musical, “Willem van Oranje” in perfecte hiphop stijl.

Fons is in staat de diverse scènes van de juiste composities te voorzien. Zijn muzikale insteek is daarbij breed en vindingrijk. Hoewel de muziek op band is opgenomen weet hij bij de keuze van zijn instrumenten en arrangementen een live-sfeer te scheppen waarmee hij de muziek een volwaardig onderdeel van de totale productie laat zijn. Hij zet daarmee de musical Brugklas in een nog kleuriger licht.

Fons Merkies heeft met zijn vele muziek voor jeugd- en familiemusicals, dit onderdeel van musicals persoonlijk volwassen gemaakt.

Beste Vrouwelijke bijrol – Gerrie van der Klei

Gerrie van der Klei is de peetmoeder van de vaderlandse musical. Al in 1977 stond zij op de planken in Foxtrot van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink, de grondleggers van het Nederlandse musicalgenre. Door haar grote veelzijdigheid – ze is zangeres, gitariste, cabaretière en actrice – lijkt ze voor de musical geboren.

Er zijn maar weinigen die alle musicaldisciplines beheersen. Gerrie van der Klei is zo iemand. In Anastasia is zij vanaf het eerste moment indrukwekkend als grootmoeder van Anastasia.

Haar rol toont prachtig en kwetsbaar het verdriet en gemis van een vrouw die haar hele familie heeft verloren. Van der Klei kan met een klein gebaar – een opgetrokken wenkbrauw, een lichte knik van het hoofd, een minzame lach op de lippen – een maximaal effect sorteren. Nergens wordt haar spel overacting, ironie wordt nimmer schmieren. Zij speelt met de lach, nergens óp de lach.

Gerrie van der Klei is altijd fijn om naar te kijken. Het is een genoegen, voor “old time sake”, om deze Grande Dame op het toneel te zien. Zij is dienstbaar aan de productie en weet als ontvanger ook haar aangever Ellen Evers te laten stralen. 

Het is een genot Gerrie weer als vanouds in een musical te zien schitteren.

Beste Mannelijke BijrolDennis Willikens

Dennis Willekens presteert het voor de zoveelste keer een bijrol vakkundig, solide en toch steeds weer met een andere twist neer te zetten. De bijrol wordt soms onderschat maar Dennis slaagt er door zijn acteerprestatie in de ontwikkeling, verschillende facetten en knelpunten, wel degelijk te tonen.

Het is een verademing om Dennis in Kinky Boots aan het werk te zien. In al het geweld van deze show gaat hij nergens over de top. In deze mooi onderdrukte rol met gevoel voor understatement en comedy, past zijn timing perfect. Dennis tilt daarmee de gehele voorstelling naar een hoger plan.        

Dennis is reeds in 2015 genomineerd voor beste mannelijke bijrol in Billy Elliot en in 2019 voor beste mannelijke hoofdrol in The Full Monty.

Wat de jury betreft is deze onderscheiding ook een verkapte ‘oeuvreprijs’ voor Dennis. Tegelijkertijd is het een eerbetoon aan de diesels waarop menige musical leunt, de steunpilaren in de ensemblenummers en de rotsen in de muzikale branding.

Aanstormend TalentDominique de Bont

Fun Home is de eerste echte stap van Dominique de Bont in de musicalwereld. Zij maakte op de jury een overweldigende indruk. Ze geeft de rol van de tiener Alison op onnavolgbare wijze gestalte. Opvallend is dat ze, ondanks haar leeftijd, al een grote persoonlijkheid is. En die prachtig inzet door mooi gelaagd op totaal eigen wijze en toch heel herkenbaar een worstelende puber te spelen.

Haar subtiele spel en licht ironische toon is verfrissend in de Nederlandse musical, waar overacting en oppervlakkigheid vaak op de loer liggen. Ze beschikt over een groot talent in alle disciplines van musical – zang, dans en spel. Ze is charmant en innemend en eerlijk in haar vertolking. Haar inbreng is van wezenlijk belang voor het succes van Fun Home.

De jury dicht haar, wanneer zij zich zo blijft ontwikkelen, een grote toekomst toe.   

Nog geen reacties

Doe mee aan de discussie

Nog geen reacties!

Jij kan de eerste zijn om de discussie te starten .

Alleen een geregistreerde gebruiker kan reageren.